Zgodnie z nauką Soboru Watykańskiego II (KK 23) organizacja hierarchiczna Kościoła oparta jest na podwójnej strukturze: Kościół powszechny oraz Kościoły partykularne. Kościół powszechny zgromadzony jest wokół Biskupa Rzymskiego (papieża) i Kolegium Biskupów (kardynalskiego), natomiast Kościoły partykularne wokół biskupa, który stoi na czele diecezji. Kościół partykularny – miejscowy (lokalny) – diecezja obejmuje mniejsze wspólnoty, jakimi są parafie i z nich się składa.

Kościoły partykularne, w których istnieje i z których składa się jeden i jedyny Kościół katolicki, to przede wszystkim diecezje, z którymi – jeśli nie stwierdza się czegoś innego – są zrównane: prałatura terytorialna i opactwo terytorialne, wikariat apostolski i prefektura apostolska, jak również administratura apostolska erygowana na stałe. (kan. 368 KPK)

Diecezję stanowi część Ludu Bożego, powierzona pasterskiej pieczy biskupa z współpracującym z nim prezbiterium, tak by trwając przy swym pasterzu i zgromadzona przez niego w Duchu Świętym przez Ewangelię i Eucharystię, tworzyła Kościół partykularny, w którym prawdziwie obecny jest i działa jeden, święty, katolicki i apostolski Kościół Chrystusa. (kan. 369 KPK)

KKK 832 „Kościół Chrystusowy jest prawdziwie obecny we wszystkich prawowitych miejscowych zrzeszeniach wiernych, które trwając przy swoich pasterzach same również nazywane są Kościołami w Nowym Testamencie… W nich głoszenie Ewangelii Chrystusowej zgromadza wiernych i w nich sprawowana jest tajemnica Wieczerzy Pańskiej… W tych wspólnotach, choć nieraz są one szczupłe i ubogie albo żyją w rozproszeniu, obecny jest Chrystus, którego mocą zgromadza się jeden, święty, katolicki i apostolski Kościół”.

KKK 833 Przez Kościół partykularny, którym jest na pierwszym miejscu diecezja (lub eparchia), rozumie się wspólnotę wiernych chrześcijan w jedności wiary i sakramentów z ich biskupem wyświęconym w sukcesji apostolskiej. Kościoły partykularne są uformowane „na wzór Kościoła powszechnego; w nich istnieje i z nich składa się jeden i jedyny Kościół katolicki”.

PRECEDENCJA
[ otwórz ]

metropolia (archidiecezja)

diecezja

region
(w niektórych diecezjach)


dekanat

parafia

metropolita (arcybiskup)

biskup

dziekan regionu
(w niektórych diecezjach)


dziekan

proboszcz

Region należy wyjaśnić, iż termin ten, co do zasady dotyczy terenu wykraczającego poza granice Kościoła partykularnego, utworzonego dla lepszej współpracy duszpasterskiej w sąsiednich diecezjach. (kan. 431-434 KPK) W naszym kraju, lecz (obecnie) tylko w obrębie niektórych diecezji, regionem duszpasterskim – ustanawiając w nim dziekana regionalnego – nazywa się „zjednoczenie” kilku(-nastu) dekanatów. Zasadniczym celem rejonizacji jest usprawnienie i zdynamizowanie pracy duszpasterskiej w zakresie ponadparafialnym i ponaddekanalnym. W ramach rejonu duszpasterskiego należy również zadbać o odpowiednie powiązanie i zsynchronizowanie działalności duszpasterskiej oraz uzgadniać jej formy tak, aby zapewnić możliwości zaspokojenia potrzeb religijnych i podejmowania inicjatyw ponadparafialnych, obejmujących zadania, których parafie w ramach jednego dekanatu – z uwagi na swe terytorialne granice – nie są w stanie wypełnić. 

Close Menu

Zamówienie pakietu EXTRA

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu PREMIUM

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu SUPER

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu STANDARD

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu BASIC

[contact-form-7 404 "Not Found"]