NON PROFIT ▪ PRO PUBLICO BONO
„Żyć to znaczy pomagać innym.
Trzeba się troszczyć o cudze szczęście, by samemu być szczęśliwym”.
(Raoul Follereau)

Z powodu stereotypów i nimi powodowanych uprzedzeń nierozwiązanym wciąż problemem jest obecności w obiektach kultu religijnego osób „innych”, nazywanych „nienormalnymi”. Na skutek czego osoby dotknięte trwałą, nieuleczalną chorobą psychiczną lub niepełnosprawnością na poziomie niedorozwoju umysłowego, co najwyżej uczestniczą w „zamkniętych”, organizowanych specjalnie dla nich mszach i nabożeństwach. Natomiast na zupełnym marginesie pozostają osoby upośledzone umysłowo w stopniu znacznym (głębokim). Co oznacza, że osoby, których rozwój umysłowy jako dorosłego człowieka jest na poziomie 3 roku życia lub niższym, całkowicie pozbawione opieki duszpasterskiej. Dlatego, aby w tym zakresie móc cokolwiek zmienić, należy wiedzieć, że w środowisku psychologów i pedagogów (mimo że nazwa ta oficjalnie funkcjonuje w medycynie i rehabilitacji) termin „upośledzenie umysłowe” uznawany jest za stygmatyzujący i utrwalający negatywne stereotypy. Z tej przyczyny o tych osobach należy mówić jako nie-(pełno)sprawnych umysłowo, u której obserwuje się specyficzny stan funkcjonowania. „Ludziom tym trzeba pomóc zrozumieć swą niepełnosprawność, nauczyć się żyć z defektem, zapewnić im udział w tworzeniu dóbr kultury i korzystaniu z niej, przyczynić się do integracji chorych ze zdrowym i na szerokiej płaszczyźnie życia społecznego. Ludzie ci często potrzebują pomocy moralnej i duchowej, która ubogaci ich doświadczenie religijne. Tu wielkie pole do działania odnajduje duszpasterstwo osób z upośledzeniem. (…) Mówiąc o duszpasterstwie osób z upośledzeniem umysłowym, trzeba także zauważyć ich rodziny. (…) to działalność skierowana do tych ludzi i ich najbliższego otoczenia”. [ czytaj ] Dlatego, gdy problem dotyczy przyjęcia sakramentów przez osobę dotkniętą niepełnosprawnością intelektualną w stopniu znacznym, duszpasterz każdy indywidualny przypadek winien roztropnie rozeznać, a przede wszystkim rodzinie wyjaśnić, że do przyjęcia sakramentów – poza bezwarunkowym chrztem – można dopuścić osoby, które mają zdolność używania rozumu, zdolność rozeznania i świadomość obowiązków wynikających z przyjętych na siebie zadań. Co wyklucza niesprawność intelektualna.