NON PROFIT ▪ PRO PUBLICO BONO
„Żyć to znaczy pomagać innym.
Trzeba się troszczyć o cudze szczęście, by samemu być szczęśliwym”.
(Raoul Follereau)

Wiadomo, że zgodnie z treścią Ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu, osób niepełnosprawnych,  osoba niedowidząca lub niewidoma wraz z psem asystującym ma prawo wstępu do obiektów użyteczności publicznej, w szczególności: budynków i ich otoczenia przeznaczonych na potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług… itd. – lista miejsc i obiektów jest bardzo długa. Mimo tego, brakuje na niej kościołów i kaplic. Dlatego należy wyjaśnić, dlaczego w tej „wyliczance” miejsc i obiektów nie ujęto obiektów sakralnych. Wyjaśniania i odpowiedź na pytanie: dlaczego…(?) są niezwykle proste i oczywiste. Pominięto, albowiem prawo państwowe obowiązuje wszystkich obywateli, a ustawodawca uszanował odmienność przepisów wewnętrznych poszczególnych Kościołów i związków wyznaniowych. Na skutek tego biskupi Kościoła katolickiego na 351. zebraniu plenarnym Konferencji Episkopatu Polski (Warszawa, 8-9.03.2010r.) celem ułatwienia uczestnictwa osób niewidomych w Eucharystii i pozostałych aktach kultu Bożego, podjęli decyzję o możliwości wprowadzania przez te osoby psów przewodników do świątyń. Należy jednak pamiętać, że pod określeniem pies-przewodnik, to pies asystujący osobie, którego art. 2 pkt. 11 przywołanej wyżej Ustawy definiuje jako: „odpowiednio wyszkolonego i specjalnie oznaczonego psa, w szczególności psa przewodnika osoby niewidomej lub niedowidzącej oraz psa asystenta osoby niepełnosprawnej ruchowo, który ułatwia osobie niepełnosprawnej aktywne uczestnictwo w życiu społecznym”. Co potwierdza certyfikat wydany przez uprawniony do tego podmiot, prowadzący szkolenie psów asystujących. Okazania tego dokumentu ma prawo żądać zarządca miejsca (obiektu), a osoba której pies towarzyszy ma obowiązek okazania certyfikatu. Zgodnie z art. 20a ust. 3 przedmiotowej Ustawy, uprawnienie nie zwalnia z konsekwencji za szkody wyrządzone przez psa asystującego. Odpowiedzialność ta zawsze jest pełna i nie zależy od tego, czy dany czyn był zawiniony, czy też nie.