NON PROFIT ▪ PRO PUBLICO BONO
„Żyć to znaczy pomagać innym.
Trzeba się troszczyć o cudze szczęście, by samemu być szczęśliwym”.
(Raoul Follereau)

Omówienie problemu niepełnosprawności motorycznej należy rozpocząć od wyjaśnienia pojęć, które słownik wskazuje jako synonimy. Toteż nie dostrzegając różnic zwyczajowo inwalidztwo nazywa się kalectwem i odwrotnie, a inwalidztwo lub kalectwo niepełnosprawnością. Wobec tego wydaje się, że konieczne jest przytoczenie definicji encyklopedycznych i słownikowych. Inwalida to człowiek, który utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy. A skoro utracił, to wcześniej musiał tę zdolność posiadać. Zdolność, którą może posiadać kaleka, czyli człowiek dotknięty kalectwem, a jest nim niedorozwój, brak lub nieodwracalne uszkodzenie narządu albo części ciała i związane z tym ograniczenie sprawności fizycznej. Kalectwo może, ale nie musi spowodować zmniejszenia lub utraty zdolności np. do pracy zawodowej. Jednak, aby zrozumieć istniejące różnice najistotniejszą jest definicja niepełnosprawności, która brzmi: niepełnosprawność to brak możliwości samodzielnego zapewnienia sobie normalnego życia indywidualnego i społecznego na skutek wrodzonego lub nabytego upośledzenia sprawności fizycznej lub psychicznej. Ze względu na co, człowiek nieosiągający pełnej sprawności fizycznej lub psychicznej to osoba dotknięta niepełnosprawnością, a nie niepełnosprawna. Co z kolei wskazuje, iż niepełnosprawność nie musi oznaczać, że osoby, które są nią dotknięte, wymagają pomocy. Wręcz przeciwnie, osoby dotknięte niepełnosprawnością lubią czuć się samodzielne i niezależne, dlatego nie należy „wyrywać się” z udzielaniem pomocy. Najpierw należy zapytać czy pomoc jest w ogóle potrzebna. Również takich osób nie należy angażować w jakiekolwiek czynności lub przedsięwzięcia bez uprzedniego zapytania ich o zgodę. Osoby, często bezsilne wobec własnej bezsilności, bardzo cenią sobie bezpośredni kontakt z innymi osobami. Poszukują tego co ich łączy i jednoczy z osobami sprawnymi. Toteż w odniesieniu do wszystkich osób, zarówno sprawnych jak i dotkniętych niepełnosprawnościami, należy postępować tak, aby nie naruszyć ich godności, aby wykazywać w stosunku do nich odpowiedni szacunek. Należny człowiekowi dotkniętemu niepełnosprawnością. Człowiekowi, a nie osobie niepełnosprawnej, kalece lub inwalidzie.